Met regelmaat lees ik opmerkingen dat humanitaire logistiek kan leren van commerciele logistiek. Is het niet andersom? In humanitaire logistiek - de logistiek rondom hulpverlening bij rampen - is de klant niet bekend, laat staan wat hij/zij dan wel precies wil; de condities lokaal zijn niet duidelijk (bijvoorbeeld wat de staat is van de infrastructuur) en alles moet eigenlijk tegelijk gebeuren. Wat getallen: het Rode Kruis leverde na de aardbeving in India in Gujarat (2001) in een tijdsbestek van 30 dagen samen met 35 partner organisaties 255.000 dekens, 34.000 tenten, 120.000 plastic dekens en grote hoeveelheden andere producten zoals kookgerei. Wie doet dat na?

De onzekerheden waarmee hulporganisaties te maken krijgen na een ramp zijn enorm. Toch wordt keer op keer een enorm logistiek hulpapparaat opgetuigd onder moeilijke omstandigheden, zie ook recent weerk in Myanmar en in China. De humanitaire supply chain is bij uitstek de sense-and-respond supply chain waar ik zo veel adviseurs en bedrijven over hoor praten. Natuurlijk zijn er wel uitdagingen in humanitaire logistiek:
- logistiek wordt vaak niet als belangrijk gezien; prestaties zijn vaak niet bekend
- personeel is nog niet afdoende getraind in logistiek
- betrokken organisaties werken weinig samen
- organisaties leren niet; ze leven van ‘ramp tot ramp’
- technologie wordt niet efficient ingezet (weinig IT middelen bijvoorbeeld)
Het wordt tijd dat commerciele bedrijven gaan kijken in humanitaire supply chains om wat te leren, niet andersom!

Om verder te lezen:
Anisya S. Thomas, Laura Rock Kopczack (2005), From Logistics to Supply Cain Management; the path forward in the humanitarian sector, Fritz Institute, USA.