Bent u de eerste die reageert?

Eliyahu Goldratt , de man die de bottleneck op de kaart zette, is een paar dagen geleden overleden. Goldratt werd wereldberoemd in de logistieke wereld met zijn boek Het Doel. Door sommige wetenschappers werd dit boek beschouwd als een soort boeket-reeks van de literatuur. Dat is waarschijnlijk ook zo, maar net zoals in de clichés van de goedkope liefdesromans, zat er een kern van waarheid in Het Doel. Wat me aanspreekt in Goldratt, en zijn productiebeheersings-paradigma OPT (Optimized Production Technology), is het pragmatisme. Waarom zou je alles tot in detail schedulen, als met name de bottleneck aandacht behoeft? Ook is het eenvoudig uit te leggen aan mensen op de werkvloer, dat ze best een keertje vaker mogen omstellen, als de bottleneck, die stroomafwaarts ligt, daardoor beter bezet is. Maar de wereld is niet zo eenvoudig zoals Goldratt hem soms neerzette. Want vaak is de bottleneck helemaal niet zo makkelijk te vinden, of verandert hij voortdurend, als gevolg van de productmix, of van het schedule. Uiteindelijk zul je dus toch de meeste resources in detail moeten schedulen, om te zien waar de bottleneck ligt, op een bepaald moment. Ik zie Het Doel en zijn nakomers dan ook vooral als leuke inspiratie-boeken, die je vooral niet al te letterlijk moet nemen, en die echte diepgang ontberen. 

Bent u de eerste die reageert?

Bent u de eerste die reageert?

Leuk stuk over de betrokkenheid van topmanagers bij de eerste lijn managers in een bedrijf, in de Harvard Business Review van mei. De ex-CEO van Schering-Plough (!) maakte er een gewoonte van om op regematige basis te 'connecten' met de sergeanten van zijn bedrijf. Op gegeven moment maakt hij een analyse waarom kwaliteitsverbeteringsprogramma's in zijn plants niet volgens schema lopen. Ik citeer: "Ik heb de plant supervisors betrokken omdat ik het proces eerlijk wilde houden. In één geval bijvoorbeeld werd duidelijk dat onze verbeteringsprogramma's achter op schema liepen. Iedereen had een mening over wat er gaande was, maar ik wilde weten wat de supervisors ervan vonden. Zij vertelden me dat de reden eenvoudig was: ondanks de complexe structuur van verbeteringsteams en alle middelen die beschikbaar werden gesteld, waren het uiteindelijk de productieschedulers in de fabrieken die bepaalden wat er gebeurde op de productielijnen. Hun beslissingen werden uitsluitend genomen op basis van de lokale eisen voor het schedule - het halen van de productie-targets. Het resultaat was dat ze onvoldoende rekening hielden met de downtime die nodig was voor de engineers, om hun werk te kunnen doen." Hoe ontzettend herkenbaar! Ook wanneer bedrijven verbeteringen willen in hun leverbetrouwbaarheid, rekenen ze hun fabrieken nog steeds af in termen van productiviteit. Hoeveel CEO's zouden de moeite nemen zich daar eens in te verdiepen?

Bent u de eerste die reageert?

Groentetelend Nederland is in rep en roer. Rusland heeft een nietsontziend 'njet' uitgesproken voor alle groente uit Europa. En volgens de tuinders is dat helemaal niet terecht, want, ja, want wat? Omdat er niets aan de hand is? Hoe geloofwaardig is dat, en hoe zorgvuldig zullen de Russen nu nog luisteren naar de leveranciers van het groenvoer? Tegelijkertijd lezen we namelijk dat het aantal besmettingen nog steeds toeneemt, en dat de oorsprong nog immer niet gevonden is. De telers zouden beter op zoek kunnen gaan naar de bron van de besmetting, dan roepen dat maatregelen over de top zijn. Anders kan het nog wel even duren, voordat de Russen (weer) komen.

Bent u de eerste die reageert?