|
Geschreven door Vincent Wiers
|
|
zaterdag 03 december 2011 |
De occupy-activisten zullen er wel pap van lusten: de overeenkomsten tussen de georganiseerde misdaad en het bedrijfsleven. Die overeenkomst wordt nu zelfs expliciet beschreven in de Harvard Business Review van november. Volgens de auteur van het artikel kunnen we lessen leren over de manier waarop de georganiseerde misdaad met de volgende zaken omgaat: kansen creeren uit de actualiteit, ervoor zorgen dat geld niet de enige stimulans is voor de mensen die ervoor werken, voor de langere termijn gaan, en internationale samenwerking - oftewel supply chain management. Want waarom zou je zelf je coke verbouwen, als je dat zou kunnen overlaten aan je vrienden in Zuid-Amerika? Make or buy heet dat, een van de belangrijkste beslissingen in een supply chain. Dat mensen in de misdaad het niet primair voor het geld doen klinkt verbazend. Maar onderzoeken hebben regelmatig uitgewezen dat er geen relatie is tussen beloning en motivatie of prestatie. Eat your heart out, verdedigers van bonussen of topsalarissen. Je zit er alleen maar omdat je in de misdaad niet voor het geld mag werken... Ook de langere termijn gedachte lijkt een belangrijke leerschool - niet gaan voor die ene grote bankoverval - het skimmen van 1000 passen levert veel meer geld op. Enfin, leren van de misdaad, waarom niet? Wie zou er niet met de snelheid van de vluchtauto van Bonny & Clyde zijn pakjes bezorgd willen krijgen? Bent u de eerste die reageert? |
|
|
Geschreven door Vincent Wiers
|
|
maandag 21 november 2011 |
Een grote bron van frustratie voor de moderne mens komt voort uit het moeten omgaan met grote bedrijven. Als potentiele klant wordt je nog vriendelijk behandeld, maar als de handtekening eenmaal staat, wordt je gereduceerd tot een opbrengsten~ c.q. kostenpost. Bij een geschil met een groot bedrijf sta je als consument over het algemeen machteloos, en ben je afhankelijk van de welwillendheid van één van de medewerkers. Want ook bij grote bedrijven werken gelukkig mensen, alhoewel de keuzemenu's je daar zoveel mogelijk voor lijken te willen afschermen. De afgelopen 2 weken bijvoorbeeld, heb ik een keer of 15 gebeld met mijn telecomprovider, om een fout, gemaakt door de provider, te herstellen. Uiteindelijk is me verteld dat ik naar de winkel toe moet gaan... Enfin, het ministerie van Economische Zaken doet onderzoek naar deze gedragingen, en het is nog lang niet in orde. Ik zou willen voorstellen dat het opnemen van contact met een helpdesk net zo snel (of langzaam) moet gaan als het bellen van de afdeling verkoop - tegen dezelfde kosten. Als hiertussen een verschil wordt geconstateerd - hups, boete! Of in de zak, naar Spanje! Bent u de eerste die reageert? |
|
|
Het geheim van de Apple supply chain |
|
Geschreven door Sander de Leeuw
|
|
vrijdag 04 november 2011 |
|
Waarom is Apple zo succesvol in haar supply chain? Velen hebben er al over geschreven. Business Week laat ons het werkelijke geheim zien: geld investeren om operaties beter te laten lopen! Het artikel geeft verschillende voorbeelden die dat laten zien. Dat is nog eens andere koek dan overal maar kosten uit proberen weg te snijden... Bent u de eerste die reageert? |
|
|
Geschreven door Vincent Wiers
|
|
dinsdag 25 oktober 2011 |
 Kijkt u maar eens goed naar het plaatje links. Een reisadvies van de NS voor het traject Eindhoven - Rotterdam. Sinds kort staat de Fyra fier genoemd in het lijstje. Er moet extra betaald worden, maar dan heb je ook... niets. Geen kortere reistijd, niet minder overstappen. Ik hoop dat de minister snel ingrijpt bij deze oplichterij. Bent u de eerste die reageert? |
|
|
Geschreven door Vincent Wiers
|
|
zondag 16 oktober 2011 |
 De toepassing van logistieke principes op de gezondheidszorg kan tot grote besparingen leiden, en de dienstverlening aan klanten verbeteren. Deze inmiddels bekende boodschap vormt de inleiding van een verhaal van de heren Kaplan en Porter in de Harvard Business Review van September. En als deze twee prominenten iets schrijven, hebben ze mijn aandacht. De heren focussen zich op de manier waarop kosten worden toegerekend in de Amerikaanse gezondheidszorg – en zoals we weten zijn de kosten per persoon daar ongekend hoog. De auteurs presenteren een manier om de processen in een zorgketen in kaart te brengen, en te optimaliseren. En hierbij heb ik toch mijn twijfels, omdat het verbeteren van processen waarbij zeer complexe inhoudelijke kennis wordt toegepast, volgens mij niet mogelijk is vanuit een pure top-down procesgedachte. De medisch specialisten zullen zelf gemobiliseerd moeten worden om inefficienties te spotten en te verbeteren. Een beter passend kostenmodel kan namelijk hooguit mogelijke verbeteringen identificeren, maar die zullen altijd op validiteit en haalbaarheid getoetst moeten worden op ‘de werkvloer’. Het trainen en faciliteren van procesdenken bij medisch personeel lijkt mij dan ook de meest vruchtbare aanpak. Bent u de eerste die reageert? |
|
|